Najczęściej zadawane pytania

Od 1 stycznia 2027 r. wszystkie podzielniki kosztów ogrzewania, ciepłomierze i wodomierze ciepłej wody muszą mieć odczyt zdalny. Urządzenia bez odczytu zdalnego należało doposażyć lub wymienić do 31 grudnia 2026 r. (§ 5 Abs. 3 Rozporządzenia w sprawie kosztów ogrzewania – Heizkostenverordnung, HeizkostenV). Nowo instalowane urządzenia muszą mieć odczyt zdalny już od grudnia 2021 r., a od grudnia 2022 r. dodatkowo być interoperacyjne.

Nie. HeizkostenV obejmuje podzielniki kosztów ogrzewania, ciepłomierze i wodomierze ciepłej wody. Dla wodomierzy zimnej wody nie ma obowiązku odczytu zdalnego. W praktyce jednak zwykle również przestawia się je na odczyt radiowy, najpóźniej przy wymianie po upływie okresu legalizacji, aby wszystkie wartości były dostępne bez wizyty w mieszkaniu.

Nie. W przypadku urządzeń z odczytem zdalnym wartości są przesyłane drogą radiową i nikt nie musi wchodzić do mieszkania. Wizyta na miejscu jest potrzebna już tylko w wyjątkowych sytuacjach: przy montażu lub wymianie urządzeń, gdy urządzenie jest uszkodzone lub przestało przesyłać dane, oraz w przypadku czujników dymu, które nie obsługują zdalnej kontroli.

Nie. Odczyt odbywa się drogą radiową – nie muszą Państwo być obecni ani nikogo wpuszczać. Obecność jest potrzebna tylko wtedy, gdy montujemy lub wymieniamy urządzenia albo usuwamy usterkę. O takich terminach informujemy z odpowiednim wyprzedzeniem.

Urządzenia z odczytem zdalnym na bieżąco zapisują swoje wartości i regularnie je przesyłają. Dzięki temu dane są dostępne co najmniej raz w miesiącu – jest to warunek miesięcznej informacji o zużyciu, której wymaga HeizkostenV.

Przesyłany jest aktualny stan licznika lub wartość zużycia, wartość na dzień rozliczeniowy, numer urządzenia oraz komunikaty o stanie, np. w razie usterki lub próby manipulacji. Dane są przesyłane w postaci zaszyfrowanej i nie zawierają ani nazwisk, ani adresów.

Nie co do sekundy. Urządzenia przesyłają wartości w stałych odstępach czasu, a informacja o zużyciu pokazuje Państwa zużycie co miesiąc – w porównaniu z poprzednim miesiącem, z tym samym miesiącem poprzedniego roku oraz z przeciętnym użytkownikiem. To wystarcza, aby wcześnie zauważyć zmiany we własnym sposobie ogrzewania.

Urządzenia interoperacyjne udostępniają dane w otwartym formacie, niezależnym od producenta. Dzięki temu urządzenia może odczytywać także inny serwis pomiarowy. Ułatwia to zmianę usługodawcy, ponieważ nie trzeba koniecznie instalować nowych urządzeń.

Smart-Meter-Gateway to centralna jednostka komunikacyjna inteligentnego systemu pomiarowego energii elektrycznej, certyfikowana przez Federalny Urząd ds. Bezpieczeństwa Informacji (Bundesamt für Sicherheit in der Informationstechnik). Za pośrednictwem takiej bramki można również zbiorczo i bezpiecznie przesyłać dane o zużyciu ciepła i wody. Dlatego nowo instalowane urządzenia z odczytem zdalnym muszą od grudnia 2022 r. umożliwiać podłączenie do Smart-Meter-Gateway (§ 5 Abs. 2 HeizkostenV). Nie ma natomiast obowiązku faktycznego prowadzenia rejestracji kosztów ogrzewania za pośrednictwem takiej bramki.

Potocznie chodzi o urządzenia, które cyfrowo rejestrują, zapisują i przesyłają drogą radiową wartości – w przeciwieństwie do liczników mechanicznych lub podzielników wyparkowych, które trzeba odczytywać na miejscu. W rozumieniu prawnym „inteligentny system pomiarowy” oznacza natomiast licznik energii elektrycznej ze Smart-Meter-Gateway zgodnie z ustawą o eksploatacji punktów pomiarowych (Messstellenbetriebsgesetz).

Urządzenia wysyłają tylko w krótkich odstępach czasu bardzo małe pakiety danych przy niskiej mocy nadawania. Narażenie jest znacznie niższe niż w przypadku telefonu komórkowego i mieści się poniżej obowiązujących wartości granicznych.

Jeśli transmisja ustanie, zwykle szybko to zauważamy, ponieważ brakuje wartości. Sprawdzamy przyczynę zdalnie i w razie potrzeby umawiamy termin naprawy lub wymiany. Tylko w takim przypadku wyjątkowo może być konieczny odczyt na miejscu. Za okres awarii zużycie jest szacowane zgodnie z HeizkostenV.

Nowo instalowane wyposażenie musi mieć odczyt zdalny już od 1 grudnia 2021 r. W przypadku istniejących urządzeń termin na doposażenie upływa 31 grudnia 2026 r. Tym samym od 1 stycznia 2027 r. wszystkie podzielniki kosztów ogrzewania, ciepłomierze i wodomierze ciepłej wody muszą mieć odczyt zdalny.

Obowiązek spoczywa na właścicielu budynku, a we wspólnocie mieszkaniowej (Wohnungseigentümergemeinschaft, WEG) – na wspólnocie właścicieli lokali. Bieżące koszty najmu urządzeń, odczytu i rozliczenia można przenieść na najemców zgodnie z § 7 Abs. 2 HeizkostenV i § 2 Rozporządzenia w sprawie kosztów eksploatacyjnych (Betriebskostenverordnung, BetrKV). Zakup urządzeń nie jest natomiast pozycją kosztów eksploatacyjnych.

HeizkostenV nie przewiduje kar pieniężnych. W praktyce termin działa poprzez dwa inne mechanizmy: jeśli wbrew § 5 Abs. 2 lub 3 HeizkostenV brakuje wyposażenia z odczytem zdalnym, użytkownicy mogą obniżyć swój udział w kosztach ogrzewania o trzy procent (§ 12 Abs. 1 Satz 2 HeizkostenV). Ponadto zarządca może ponosić odpowiedzialność, jeśli nie poinformuje wspólnoty o obowiązku w odpowiednim czasie.

Tylko w indywidualnym przypadku, gdy doposażenie jest technicznie niemożliwe lub ekonomicznie nieuzasadnione. Wyjątek ten należy interpretować wąsko, a dla konkretnego budynku trzeba go uzasadnić i udokumentować. Ogólna rezygnacja przez wspólnotę nie wystarczy.

Często tak. Jeśli doposażenie odbywa się u dotychczasowego usługodawcy, dla nowych urządzeń zwykle rozpoczyna się odrębna umowa najmu urządzeń na okres do dziesięciu lat. Dlatego wspólnota powinna sprawdzić przed doposażeniem, a nie po nim, czy chce zmienić usługodawcę.

Podstawą jest HeizkostenV. Obowiązuje ono w budynkach z ogrzewaniem centralnym lub ciepłem sieciowym i ma pierwszeństwo przed odmiennymi postanowieniami umowy najmu. W zakresie terminów i zastrzeżeń w stosunku najmu uzupełniająco stosuje się § 556 niemieckiego Kodeksu cywilnego (Bürgerliches Gesetzbuch, BGB).

Najpierw ustala się łączne koszty budynku, a w przypadku wspólnej instalacji dzieli się je na ogrzewanie i ciepłą wodę. Oba bloki dzieli się na koszty stałe i koszty zużycia: koszty stałe rozkłada się według powierzchni mieszkania, a koszty zużycia według zarejestrowanych wartości. Na koniec Państwa udział rozlicza się z wpłaconymi zaliczkami.

Co najmniej 50 i najwyżej 70 procent kosztów dzieli się według zużycia, resztę według powierzchni (§§ 7 i 8 HeizkostenV). W niektórych starszych budynkach z ogrzewaniem olejowym lub gazowym i w przeważającej mierze zaizolowanymi przewodami obowiązkowe jest 70 procent. Można uzgodnić wyższy udział zużycia.

Tak. Oprócz ogrzewania i ciepłej wody rozliczamy również zimną wodę. Jeśli w mieszkaniach zainstalowane są wodomierze zimnej wody, zimną wodę dzieli się według zarejestrowanego zużycia – a koszty odprowadzania ścieków według tego samego klucza. Podstawą prawną nie jest tu HeizkostenV, lecz prawo dotyczące kosztów eksploatacyjnych (§ 2 Nr. 2 i 3 BetrKV). Jeśli zużycie jest rejestrowane, koszty należy rozłożyć według zużycia (§ 556a Abs. 1 BGB).

Na użytkowników można przenieść m.in. koszty paliwa i jego dostawy, energii elektrycznej do pracy instalacji, obsługi, konserwacji i czyszczenia instalacji, pomiarów emisji, najmu urządzeń pomiarowych oraz odczytu, rozliczenia i informacji o zużyciu (§ 7 Abs. 2 HeizkostenV). Nie należą do nich naprawy, zakupy ani koszty zarządu.

W stosunku najmu najpóźniej dwanaście miesięcy po zakończeniu okresu rozliczeniowego. Jeśli wynajmujący ponosi odpowiedzialność za opóźnienie, nie może już żądać dopłaty; nadpłatę musi jednak zwrócić.

Sporządzamy rozliczenie kosztów ogrzewania dla naszego zleceniodawcy – zarządcy nieruchomości lub właściciela. Najemcy otrzymują rozliczenie od wynajmującego jako część rozliczenia kosztów eksploatacyjnych. We wspólnocie mieszkaniowej jest ono częścią rocznego rozliczenia wspólnoty.

Państwa udział w zużyciu jest wartością względną: zależy od tego, ile zużyli wszyscy pozostali użytkownicy w budynku. Jeśli inni oszczędzali jeszcze bardziej, Państwa udział prawie się nie zmniejsza. Ponadto oszczędność mogą zniwelować wyższe ceny energii oraz udział kosztów stałych, który powstaje niezależnie od zużycia.

Nie da się tego określić ogólnie. Cena za jednostkę wynika dopiero z rozliczenia: koszty zużycia budynku dzieli się przez sumę wszystkich zarejestrowanych jednostek. Zależy więc od kosztów energii i od zużycia wszystkich użytkowników i zmienia się z roku na rok.

Tylko w ograniczonym zakresie. Jednostki podzielników kosztów ogrzewania są wartościami udziałowymi, porównywalnymi wyłącznie w obrębie jednego budynku. Do porównań między budynkami miarodajne są tylko kilowatogodziny, mierzone przez ciepłomierze, lub koszty na metr kwadratowy.

Podzielniki kosztów ogrzewania pokazują jednostki, a nie kilowatogodziny. W rozliczeniu jednostki te przelicza się za pomocą współczynnika dla danego grzejnika, ponieważ duże grzejniki oddają więcej ciepła niż małe. Ponadto w dniu rozliczeniowym wskazanie wraca do zera; wartość z poprzedniego roku zwykle można nadal odczytać z pamięci.

Podzielniki kosztów ogrzewania reagują na temperaturę grzejnika. Jeśli latem grzejnik się nagrzeje – np. od bezpośredniego słońca lub dlatego, że ogrzewanie krótko pracuje – mogą pojawić się pojedyncze jednostki. Nowoczesne urządzenia elektroniczne w dużej mierze odróżniają takie ciepło z innych źródeł od rzeczywistego ogrzewania, więc wpływ pozostaje niewielki.

Szacowanie jest dopuszczalne, jeśli urządzenie uległo awarii lub z innego ważnego powodu brak jest użytecznych wartości (§ 9a HeizkostenV). Podstawą są wcześniejsze okresy lub porównywalne pomieszczenia. Przy urządzeniach z odczytem zdalnym szacowanie zdarza się rzadko, ponieważ awarie są wcześnie wykrywane.

Jeśli szacowanie dotyczy więcej niż 25 procent powierzchni mieszkalnej lub użytkowej, całość kosztów należy rozłożyć według powierzchni zamiast według zużycia (§ 9a Abs. 2 HeizkostenV).

Najpierw prosimy zwrócić się do wynajmującego lub zarządcy nieruchomości. Najemcy mają prawo wglądu w dokumenty i mogą zgłosić zastrzeżenia w ciągu dwunastu miesięcy od doręczenia. Zarządcy nieruchomości i właściciele jako nasi zleceniodawcy mogą kontaktować się bezpośrednio z nami; sprawdzamy wartości i poprawiamy błędne rozliczenia.

O 15 procent, jeśli rozliczenie nie jest sporządzane według zużycia, oraz o 3 procent w każdym przypadku, gdy mimo obowiązku nie zainstalowano urządzeń z odczytem zdalnym lub brakuje wymaganych informacji w rozliczeniu i informacji o zużyciu (§ 12 HeizkostenV).

Również za puste mieszkanie naliczane są koszty stałe, ponieważ rozkłada się je według powierzchni. Ponosi je właściciel. Koszty zużycia powstają tylko wtedy, gdy rzeczywiście ogrzewano – np. w celu ochrony przed mrozem. Dlatego prosimy o zgłaszanie nam początku i końca pustostanu.

Liczby stopniodni pokazują, jak zapotrzebowanie na ciepło zwykle rozkłada się w ciągu roku: w styczniu zużywa się wielokrotność tego, co w maju, a w środku lata prawie nic. Tabela dzieli rok na 1000 promili. Stosuje się ją, gdy zużycie trzeba podzielić w czasie, np. przy zmianie lokatora bez odczytów pośrednich.

Rozlicza się tylko to, co faktycznie zużyto w okresie rozliczeniowym: stan początkowy plus zakupy, minus stan końcowy. Pozostały zapas w zbiorniku przechodzi na następny okres. Zużycie wycenia się z reguły według kolejności dostaw – najpierw starszy, potem nowszy olej.

Do budynków z co najmniej dwoma lokalami, które są wspólnie zaopatrywane przez centralną instalację grzewczą lub instalację ciepłej wody albo przez ciepło sieciowe – czyli do większości budynków wielorodzinnych i wspólnot mieszkaniowych. Wyjątek dotyczy domów dwurodzinnych, w których wynajmujący sam zajmuje jeden z lokali: strony mogą tam dowolnie uzgodnić sposób podziału.

Najemcy mają na to dwanaście miesięcy od doręczenia rozliczenia. W tym terminie mogą ponadto zażądać wglądu w dokumenty, np. w faktury za paliwo i wartości odczytów.

70 procent kosztów ogrzewania dzieli się według zmierzonego zużycia, a 30 procent według powierzchni mieszkania. Te 30 procent to koszty stałe, a 70 procent – koszty zużycia.

Nie zawsze. HeizkostenV dopuszcza każdy udział zużycia w przedziale od 50 do 70 procent. Obowiązkowe 70 procent stosuje się tylko wtedy, gdy budynek nie spełnia standardu rozporządzenia o ochronie cieplnej z 1994 r. (Wärmeschutzverordnung 1994), jest ogrzewany olejem lub gazem, a odkryte przewody są w przeważającej mierze zaizolowane (§ 7 Abs. 1 Satz 2 HeizkostenV).

To zależy od budynku. Im lepiej ocieplony jest budynek, tym bardziej o kosztach decyduje zachowanie mieszkańców – wtedy 70/30 jest zwykle sprawiedliwsze. W budynkach nieremontowanych z dużymi stratami ciepła przez przewody i ściany 50/50 jest często bardziej wyważone.

Właściciel budynku, a we wspólnocie mieszkaniowej – zebranie wspólnoty w drodze uchwały. Klucz musi mieścić się w granicach określonych przez HeizkostenV.

Tylko w określonych przypadkach: w ciągu pierwszych trzech okresów rozliczeniowych po pierwszym ustaleniu, przy wprowadzeniu pomiaru wstępnego (Vorerfassung) lub po działaniach budowlanych, które trwale zmniejszają zużycie energii grzewczej. Zmiana obowiązuje tylko od początku okresu rozliczeniowego i musi zostać wcześniej przekazana użytkownikom (§ 6 Abs. 4 HeizkostenV).

Tak, w drodze porozumienia – aż do podziału w całości zależnego od zużycia. HeizkostenV wyraźnie pozostawia takie uregulowania bez zmian (§ 10 HeizkostenV).

Tak. Również koszty ciepłej wody należy dzielić w 50–70 procentach według zużycia, a w pozostałej części według powierzchni (§ 8 Abs. 1 HeizkostenV). Klucz dla ciepłej wody może różnić się od klucza dla ogrzewania.

Ciepło z rur to ciepło oddawane w mieszkaniach przez nieizolowane rury grzewcze – przede wszystkim piony i przewody rozprowadzające w starszych budynkach. Ogrzewa ono pomieszczenia, ale nie jest rejestrowane przez podzielniki kosztów ogrzewania na grzejnikach.

Ponieważ rozkłada się nierównomiernie. Mieszkania, przez które przebiega ciepły pion, są dodatkowo ogrzewane, choć zużycie nie jest naliczane. Koszty zużycia rozkładają się wtedy na pozostałych użytkowników. Rozliczenie nie odzwierciedla już prawidłowo rzeczywistego poboru ciepła.

Nie, jest to przepis fakultatywny. Zgodnie z § 7 Abs. 1 Satz 3 HeizkostenV zużycie można ustalić według uznanych zasad techniki, jeśli odkryte przewody są w przeważającej mierze nieizolowane i z tego powodu znaczna część zużycia nie jest rejestrowana. Za uznaną zasadę uważa się dodatek „Ciepło z rur” (Beiblatt Rohrwärme) do wytycznej VDI 2077.

Dodatek do VDI 2077 określa w tym celu kryteria kontrolne. Decydujący jest przede wszystkim wskaźnik rejestracji – udział ciepła zmierzonego na grzejnikach w całkowitym cieple grzewczym. Jeśli wynosi on poniżej 34 procent, a jednocześnie rozkład zużycia jest wyraźnie nierównomierny, można rozważyć korektę z tytułu ciepła z rur.

Nie. Rozporządzenie mówi o przewodach odkrytych. Zgodnie z orzecznictwem Federalnego Trybunału Sprawiedliwości (Bundesgerichtshof, BGH) przewody biegnące pod tynkiem lub w jastrychu nie są odkryte; przepis ten ich nie dotyczy.

Koszty obliczenia i podziału należą do kosztów rejestracji zużycia i rozliczenia i co do zasady można je przenieść na użytkowników (§ 7 Abs. 2 HeizkostenV). Warunkiem jest dopuszczalność zastosowania korekty z tytułu ciepła z rur.

Tak. Najtrwalszym rozwiązaniem jest zaizolowanie odkrytych przewodów – wtedy problem w ogóle nie powstaje. Ponadto skutki może złagodzić wyższy udział powierzchni w kluczu podziału, o ile zmiana klucza jest dopuszczalna.

Przy urządzeniach z odczytem zdalnym nie jest potrzebna wizyta w mieszkaniu: wartości pośrednie na dzień wyprowadzki ustala się na podstawie zapisanych danych radiowych. Koszty zużycia dzieli się według tych wartości, a koszty stałe proporcjonalnie do okresu najmu (§ 9b HeizkostenV).

Prosimy o zgłoszenie zmiany z datą wyprowadzki i wprowadzenia się, nazwiskiem nowego użytkownika oraz – na potrzeby miesięcznej informacji o zużyciu – jego danymi kontaktowymi. Im wcześniej otrzymamy zgłoszenie, tym dokładniej można rozgraniczyć zużycie i koszty.

Tak. Za rozgraniczenie przy zmianie lokatora pobierana jest odrębna opłata. Co do zasady fakturujemy ją właścicielowi. Jeśli w umowie najmu uzgodniono, że koszty te ponosi najemca, prosimy nas o tym poinformować – wtedy w rozliczeniu przypiszemy opłatę najemcy. Tło: zgodnie z orzecznictwem BGH koszty zmiany lokatora nie należą do kosztów eksploatacyjnych, które można przenieść na najemców; bez postanowienia umownego ponosi je wynajmujący.

Jeśli rozgraniczenie na podstawie wartości pomiarowych nie jest możliwe, również koszty zużycia dzieli się rachunkowo – według liczb stopniodni, które odzwierciedlają typowe zapotrzebowanie na ciepło w poszczególnych miesiącach, lub proporcjonalnie do czasu. Ciepłą wodę dzieli się wtedy proporcjonalnie do czasu.

Miesięczna informacja o zużyciu (UVI, niem. unterjährige Verbrauchsinformation) co miesiąc informuje Państwa o zużyciu ciepła i ciepłej wody w poprzednim miesiącu – w porównaniu z poprzednim miesiącem, z tym samym miesiącem poprzedniego roku oraz z przeciętnym użytkownikiem. Dzięki temu mogą Państwo wcześnie dostosować swoje zużycie.

Tak. Gdy tylko zainstalowane są urządzenia z odczytem zdalnym, użytkownikom trzeba co miesiąc udostępniać informację o zużyciu (§ 6a HeizkostenV). Ponieważ od 2027 r. wszystkie urządzenia muszą mieć odczyt zdalny, obowiązek ten dotyczy wtedy praktycznie każdego budynku wielorodzinnego z ogrzewaniem centralnym.

Nie. Obowiązek istnieje wobec wszystkich użytkowników, czyli wszystkich osób korzystających z ogrzewanych pomieszczeń – zarówno najemców, jak i właścicieli mieszkających we własnym lokalu oraz użytkowników prowadzących działalność gospodarczą. We wspólnocie mieszkaniowej zobowiązana wobec właścicieli jest wspólnota, a w przypadku wynajmowanego mieszkania – wynajmujący właściciel wobec swojego najemcy (§ 1 Abs. 2 Nr. 3 HeizkostenV). Różnica dotyczy jedynie prawa do obniżenia o 3 procent: przysługuje ono najemcom, ale nie pojedynczemu właścicielowi wobec wspólnoty.

Użytkownik, czyli najemca, który mieszka w lokalu. Informacja ma trafić do osoby, która faktycznie wpływa na zużycie. W tym celu potrzebujemy od zarządcy danych kontaktowych najemcy.

Z reguły e-mailem lub przez portal internetowy. Dla użytkowników bez adresu e-mail uzgadniamy z zarządcą inny sposób.

HeizkostenV wymaga informacji tylko w zakresie ogrzewania i ciepłej wody. Zimna woda nie jest nią objęta.

Jeśli mimo obowiązku informacja o zużyciu nie zostanie udostępniona, najemca może obniżyć swój udział w kosztach ogrzewania o 3 procent (§ 12 HeizkostenV). W stosunkach między pojedynczym właścicielem lokalu a wspólnotą to prawo do obniżenia nie obowiązuje.

UVI pokazuje wartości zużycia, a nie rozliczone koszty. Wiążące jest dopiero roczne rozliczenie, ponieważ koszty budynku i zużycie wszystkich użytkowników są znane dopiero na koniec okresu rozliczeniowego.

W MEVIO nie. Informacja trafia e-mailem bezpośrednio do użytkowników lub jest przekazywana do portalu klienta obsługującego zarządcy nieruchomości, o ile taki istnieje. Świadomie nie prowadzimy własnego portalu dla użytkowników – byłby to kolejny dostęp, z którego mało kto korzystałby co miesiąc.

Aktualnych danych użytkowników oraz – w przypadku wysyłki e-mailem – ich adresów e-mail. Zmiany lokatorów trzeba zgłaszać niezwłocznie, w przeciwnym razie informacja trafi do niewłaściwego odbiorcy. Dla użytkowników bez adresu e-mail uzgadniamy sposób przekazywania z zarządcą.

Obowiązek spoczywa na właścicielu budynku, w praktyce przejmuje go zlecony serwis pomiarowy. We wspólnocie mieszkaniowej wdrożenie organizuje zarządca; odbiorcami są użytkownicy, czyli mieszkańcy lokali.

Od 1 stycznia 2022 r. co miesiąc, gdy tylko zainstalowane są urządzenia z odczytem zdalnym (§ 6a Abs. 1 HeizkostenV). Ponieważ od 2027 r. wszystkie podzielniki kosztów ogrzewania i ciepłomierze muszą mieć odczyt zdalny, obowiązek ten dotyczy wtedy praktycznie każdego budynku wielorodzinnego z ogrzewaniem centralnym.

Zużycie w ostatnim miesiącu w kilowatogodzinach, porównanie z poprzednim miesiącem oraz z tym samym miesiącem poprzedniego roku, o ile wartości są dostępne, a także porównanie z przeciętnym użytkownikiem tej samej kategorii, znormalizowanym lub ustalonym w drodze testów porównawczych (§ 6a Abs. 2 HeizkostenV).

Koszty informacji o zużyciu należą do kosztów rejestracji zużycia i rozliczenia i zgodnie z § 7 Abs. 2 HeizkostenV można je przenieść na użytkowników.

IDA to skrót od niem. „Informationen in der Abrechnung”, czyli „informacje w rozliczeniu”. Od nowelizacji HeizkostenV, która weszła w życie 1 grudnia 2021 r., każde rozliczenie kosztów ogrzewania musi zawierać dodatkowe dane, które pomagają ocenić własne zużycie (§ 6a Abs. 3 HeizkostenV).

Udziały wykorzystywanych nośników energii, w przypadku ciepła sieciowego dodatkowo emisje gazów cieplarnianych i współczynnik energii pierwotnej, zawarte podatki, opłaty i cła, porównanie z poprzednim rokiem skorygowane o warunki pogodowe, porównanie z przeciętnym użytkownikiem oraz punkty kontaktowe doradztwa energetycznego i informacje o rozstrzyganiu sporów.

Zużycie przelicza się za pomocą współczynnika klimatycznego Niemieckiej Służby Meteorologicznej (Deutscher Wetterdienst) dla danej lokalizacji. Dzięki temu porównanie z poprzednim rokiem pokazuje, jak zmieniło się własne zachowanie – a nie to, czy zima była łagodna czy mroźna.

To rachunkowy użytkownik porównawczy tej samej kategorii, znormalizowany lub ustalony na podstawie wartości porównawczych. Porównanie służy orientacji; odchylenia mogą wynikać z położenia mieszkania, liczby mieszkańców lub pracy zdalnej.

Nie. IDA to strona informacyjna. Podział kosztów na koszty stałe i koszty zużycia pozostaje bez zmian.

IDA jest częścią rocznego rozliczenia. Natomiast miesięczna informacja o zużyciu (UVI) informuje co miesiąc o zużyciu w poprzednim miesiącu, o ile zainstalowane są urządzenia z odczytem zdalnym. Obie wynikają z § 6a HeizkostenV.

Jeśli brakuje wymaganych informacji, najemca może obniżyć swój udział w kosztach ogrzewania o 3 procent (§ 12 Abs. 1 HeizkostenV).

HeizkostenV wymaga przejrzystości co do tego, jaka część kosztów energii przypada na podatki, opłaty i cła – np. podatek energetyczny, cenę CO₂ lub podatek VAT. Dzięki temu widać, z czego składa się cena energii.

Interoperacyjne podzielniki kosztów ogrzewania, ciepłomierze, wodomierze ciepłej i zimnej wody z odczytem zdalnym oraz czujniki dymu, na życzenie ze zdalną kontrolą. Pracujemy niezależnie od producentów; już zainstalowane urządzenia spełniające te wymagania można z reguły nadal używać.

Urządzenia wymienia się, gdy upływa ich okres legalizacji, bateria osiąga koniec żywotności, urządzenie jest uszkodzone lub obowiązek odczytu zdalnego wymaga wymiany.

Zgodnie z niemieckimi przepisami o miarach i legalizacji (Mess- und Eichrecht): wodomierze zimnej wody co sześć lat, wodomierze ciepłej wody i ciepłomierze co pięć lat. W praktyce po upływie tego okresu licznik wymienia się na nowe urządzenie z ważną legalizacją.

Nie. Podzielniki kosztów ogrzewania nie są przyrządami pomiarowymi w rozumieniu przepisów o legalizacji, lecz rejestrują udziały. Urządzenia elektroniczne wymienia się zwykle po około dziesięciu latach, gdy wyczerpie się bateria.

Nie, już niedługo. Podzielników wyparkowych nie można odczytywać zdalnie. Dlatego trzeba było je zastąpić do 31 grudnia 2026 r. elektronicznymi urządzeniami z odczytem zdalnym (§ 5 Abs. 3 HeizkostenV).

Przy skali jednolitej wszystkie podzielniki kosztów ogrzewania w budynku pokazują jednostki według tej samej miary; różną moc grzejników uwzględnia się dopiero w rozliczeniu za pomocą współczynników oceny. Przy skali produktowej współczynnik danego grzejnika jest już zapisany w urządzeniu, więc wskazanie jest już przeliczone.

Grzejnik może wydawać się chłodny, a mimo to być cieplejszy od pomieszczenia, np. dlatego, że ciepła woda przesącza się przez zawór lub pion dodatkowo go ogrzewa. Elektroniczne podzielniki kosztów ogrzewania zgodnie z normą DIN EN 834 zaczynają naliczać, gdy tylko zostaną przekroczone określone progi temperatury. Powstające przy tym jednostki są z reguły niewielkie.

Informujemy o terminie z odpowiednim wyprzedzeniem. Wymiana podzielnika kosztów ogrzewania trwa tylko kilka minut na grzejnik; przy wodomierzach na krótko zamyka się dopływ wody. Stany liczników starych urządzeń są dokumentowane, aby rozliczenie pozostało kompletne.

Tak – Państwo lub upoważniona przez Państwa osoba, ponieważ do wymiany konieczne jest wejście do mieszkania. Użytkownicy mają obowiązek umożliwić montaż i wymianę urządzeń (§ 4 Abs. 2 HeizkostenV). Jeśli termin nie może się odbyć, umawiamy nowy.

W razie wycieku wody prosimy natychmiast zamknąć zawór odcinający i poinformować zarządcę nieruchomości lub dozorcę. Uszkodzone lub odpadnięte urządzenia prosimy również zgłaszać zarządcy lub bezpośrednio nam; zapewnimy wymianę. Prosimy nie demontować urządzeń samodzielnie – zakłóca to rejestrację zużycia.

Elektroniczne podzielniki kosztów ogrzewania pokazują na wyświetlaczu na przemian aktualną wartość i inne dane. Stale pusty wyświetlacz lub komunikat o błędzie wskazuje na usterkę. Ponieważ urządzenia z odczytem zdalnym przesyłają swoje wartości, usterki zwykle zauważamy również my.

Ciepłomierz mierzy, ile wody grzewczej przepływa przez mieszkanie, oraz temperaturę na zasilaniu i powrocie. Na podstawie przepływu i różnicy temperatur oblicza oddane ciepło w kilowatogodzinach. W przeciwieństwie do podzielników kosztów ogrzewania dostarcza więc bezwzględną wartość pomiarową.

Oba mierzą ilość przepływającej wody w metrach sześciennych. Wodomierze ciepłej wody są przystosowane do wyższych temperatur i zwykle oznaczone na czerwono, wodomierze zimnej wody – na niebiesko. Różnią się też okresy legalizacji: sześć lat dla wodomierzy zimnej wody, pięć lat dla wodomierzy ciepłej wody.

Najczęściej przyczyną jest mały wyciek: kapiący kran, cieknąca spłuczka lub nieszczelny zawór. Prosimy zamknąć wszystkie punkty poboru i obserwować licznik przez kilka minut. Jeśli nadal się obraca, należy usunąć przyczynę.

Każdy licznik pracuje w granicach dopuszczalnych tolerancji pomiarowych, a najmniejsze przepływy są rejestrowane dopiero od progu rozruchu. Do tego dochodzą punkty poboru bez własnego licznika, np. w piwnicy lub ogrodzie. Różnica jest więc normalna i w rozliczeniu również zostaje rozdzielona.

Nowoczesne urządzenia wykrywają próby manipulacji, takie jak zdjęcie, zakrycie czy oddziaływanie magnesem, i zgłaszają je drogą radiową. Manipulacja nie jest drobnym wykroczeniem – może być karalna jako oszustwo. W takim przypadku zużycie jest szacowane.

Częstymi przyczynami są powietrze w grzejniku lub zablokowany trzpień zaworu pod głowicą termostatyczną. Odpowietrzenie często pomaga od razu. Jeśli grzejnik nadal jest zimny, prosimy poinformować zarządcę nieruchomości, aby sprawdził instalację.

Tylko w porozumieniu z wynajmującym lub zarządcą. Jeśli grzejnik zostanie zdemontowany lub wymieniony, również podzielnik kosztów ogrzewania trzeba ponownie zamontować i ocenić. Prosimy nas wcześniej poinformować – w przeciwnym razie rejestracja nie będzie już prawidłowa, a zużycie trzeba będzie oszacować.

Czynsz za najem urządzeń pomiarowych można przenieść na użytkowników i rozkłada się go w ramach rozliczenia kosztów ogrzewania. Jeśli właściciel kupuje urządzenia, koszty zakupu nie są kosztami eksploatacyjnymi; na użytkowników można wówczas przenieść bieżące koszty legalizacji, odczytu i rozliczenia.

To zależy od obiektu: od liczby urządzeń, od tego, czy są wynajmowane czy kupowane, oraz od pożądanego zakresu usług. Dlatego dla każdej nieruchomości przygotowujemy ofertę, w której urządzenia, montaż i rozliczenie są wykazane osobno. Bieżące koszty najmu urządzeń, odczytu i rozliczenia można przenieść na użytkowników.

Tak. Zgodnie z bawarskim prawem budowlanym (Bayerische Bauordnung) sypialnie, pokoje dziecięce i korytarze, przez które prowadzą drogi ewakuacyjne z pomieszczeń mieszkalnych, muszą być wyposażone w czujniki dymu. W istniejących mieszkaniach wymóg ten obowiązuje od 1 stycznia 2018 r.

Co najmniej jeden w każdej sypialni, każdym pokoju dziecięcym i każdym korytarzu, przez który prowadzą drogi ewakuacyjne z pomieszczeń mieszkalnych. Duże lub nieregularne pomieszczenia mogą zgodnie z normą DIN 14676 wymagać kilku czujników. Liczbę czujników dla każdego mieszkania ustalamy przy montażu.

Raz w roku, w odstępie dwunastu miesięcy z tolerancją plus/minus trzy miesiące (DIN 14676). Sprawdza się m.in. działanie, otwory wlotu dymu, otoczenie i zasilanie.

W przypadku czujników dymu ze zdalną kontrolą nie: same sprawdzają swój stan i przesyłają go drogą radiową. W przypadku urządzeń bez zdalnej kontroli raz w roku konieczna jest wizyta w mieszkaniu.

Nie. Czujniki dymu wykrywają dym za pomocą optycznej komory pomiarowej. Urządzenia ze zdalną kontrolą przesyłają tylko dane o stanie, takie jak poziom baterii, zabrudzenie czy demontaż – żadnych obrazów ani dźwięków.

Krótki sygnał dźwiękowy w regularnych odstępach zwykle wskazuje na słabą baterię lub usterkę. Głośny, ciągły dźwięk oznacza alarm. W razie alarmu prosimy najpierw sprawdzić, czy nie ma pożaru. W przypadku komunikatu o usterce prosimy poinformować zarządcę nieruchomości lub nas, aby urządzenie zostało sprawdzone lub wymienione.

Częstymi przyczynami są para wodna, kurz podczas remontów lub opary z gotowania. Większość urządzeń można wyciszyć przyciskiem pośrodku. Prosimy przewietrzyć pomieszczenie. Jeśli fałszywy alarm się powtarza, prosimy o zgłoszenie, aby urządzenie zostało sprawdzone.

Nie. Farba zasłania otwory wlotu dymu i sprawia, że urządzenie przestaje działać. W sprawie remontów prosimy o kontakt; na czas prac urządzenie można zabezpieczyć, a potem musi ono zostać ponownie zamontowane w stanie sprawnym.

Najpóźniej dziesięć lat po uruchomieniu, w razie usterki także wcześniej. Monitorujemy terminy dla każdego urządzenia.

Montaż należy do właściciela; wynika to z przepisów budowlanych poszczególnych krajów związkowych (Landesbauordnungen). To, kto musi zapewnić gotowość czujników do działania, każdy kraj związkowy reguluje inaczej – w Bawarii obowiązek ten co do zasady spoczywa na bezpośrednim posiadaczu, czyli mieszkańcu, o ile właściciel nie przejmie go sam. W praktyce wspólnota zwykle przejmuje konserwację w drodze uchwały, ponieważ tylko tak można jednolicie prowadzić dokumentację.

Tak. BGH orzekł, że wspólnota może podjąć uchwałę o jednolitym montażu i jednolitej konserwacji – także w odniesieniu do mieszkań, które właściciel już sam wyposażył. Jednolite rozwiązanie ułatwia udokumentowanie wykonania obowiązku i dlatego mieści się w granicach uznania wspólnoty.

Tu trzeba rozróżnić. Koszty regularnej konserwacji i kontroli można przenieść na najemców jako pozostałe koszty eksploatacyjne. Kosztów zakupu urządzeń – nie; również koszty najmu czujników dymu BGH uznał w 2022 r. za niepodlegające przeniesieniu na najemców, ponieważ z ekonomicznego punktu widzenia czynsz za najem zastępuje koszty zakupu.

Obie opcje są możliwe. Koszty zakupu i najmu w obu przypadkach ponosi właściciel – na najemców można przenieść jedynie konserwację. Czynsz za najem płaci się jednak co roku, a zakup tylko raz. Modele najmu zapewniają za to wygodę przy wymianie uszkodzonych urządzeń, ale zwykle wiążą z usługodawcą na długi okres. Chętnie przeliczymy oba warianty dla Państwa nieruchomości.

Od 2023 r. wynajmujący i najemcy dzielą się kosztami CO₂ zgodnie z ustawą o podziale kosztów dwutlenku węgla (Kohlendioxidkostenaufteilungsgesetz). W budynkach mieszkalnych podział zależy od emisji CO₂ na metr kwadratowy powierzchni mieszkalnej według dziesięciu stopni; w budynkach niemieszkalnych koszty dzieli się obecnie po połowie.

Wynajmujący ustala podział w rozliczeniu kosztów ogrzewania na podstawie danych o CO₂ podanych przez dostawcę i odlicza swój udział od kosztów przenoszonych na najemców. Jeśli podziału brakuje, najemca może obniżyć swój udział w kosztach ogrzewania o 3 procent.

Nie. Pompy ciepła, pellet drzewny czy kolektory słoneczne nie powodują kosztów CO₂ w rozumieniu ustawy o handlu uprawnieniami do emisji z paliw (Brennstoffemissionshandelsgesetz). W takim przypadku nie ma czego dzielić.

Od 1 stycznia 2023 r. Ustawa o podziale kosztów dwutlenku węgla (CO2KostAufG) obowiązuje dla wszystkich okresów rozliczeniowych rozpoczynających się w tym dniu lub później. Wcześniej koszty CO₂ jako część kosztów ogrzewania ponosili wyłącznie najemcy.

Według modelu z dziesięcioma stopniami. Decydująca jest roczna emisja CO₂ budynku na metr kwadratowy powierzchni mieszkalnej. Im gorszy bilans energetyczny, tym wyższy udział wynajmującego: od 0 procent poniżej 12 kg CO₂/m² do 95 procent od 52 kg CO₂/m².

W takim przypadku najemca najpierw sam rozlicza koszty CO₂ z dostawcą, a następnie żąda od wynajmującego zwrotu jego udziału – w ciągu dwunastu miesięcy od otrzymania rachunku od dostawcy.

Sprawdzamy okresy obowiązywania i terminy wypowiedzenia dotychczasowej umowy o świadczenie usług i umowy najmu urządzeń, planujemy przejście na najbliższy możliwy termin i przejmujemy dane podstawowe, numery liczników oraz wartości z poprzedniego roku, aby rozliczenie było ciągłe.

Niekoniecznie. Jeśli zainstalowane są już interoperacyjne urządzenia z odczytem zdalnym, można nadal z nich korzystać. Jeśli i tak przewidziane są nowe urządzenia, np. dlatego, że kończy się umowa najmu urządzeń, łączymy wymianę z przejściem.

Liczba lokali mieszkalnych i użytkowych oraz – w celu porównania z dotychczasowymi kosztami – ostatnie rozliczenie kosztów ogrzewania, najlepiej bez danych osobowych poszczególnych użytkowników.

HeizkostenV obowiązuje również w przypadku własności lokali. Rozliczenie kosztów ogrzewania jest częścią rocznego rozliczenia wspólnoty. Właściciele wynajmujący lokale wykorzystują następnie te wartości w rozliczeniu kosztów eksploatacyjnych ze swoimi najemcami.

Ponieważ dzięki odczytowi zdalnemu dane o zużyciu są dostępne na bieżąco, sporządzamy rozliczenie w ciągu siedmiu dni od otrzymania kompletu danych i kosztów.

Tak, gdy tylko dotychczasowe umowy wygasną lub mogą zostać wypowiedziane. Decydujące są okresy obowiązywania i terminy wypowiedzenia umowy o świadczenie usług oraz – jeśli urządzenia są wynajmowane – umowy najmu urządzeń. Obie umowy mogą obowiązywać przez różny czas.

Określa to dana umowa. Zwykle terminy wypowiedzenia wynoszą od trzech do dwunastu miesięcy na koniec okresu obowiązywania; jeśli termin zostanie przeoczony, umowa często przedłuża się automatycznie. Wypowiedzenie powinno zostać złożone na piśmie lub w formie tekstowej, w sposób umożliwiający jego udowodnienie.

Koniec okresu rozliczeniowego, czyli w większości budynków przełom roku. Wtedy dotychczasowy usługodawca rozlicza w całości ostatni rok, a nowy zaczyna od jednoznacznego dnia rozliczeniowego.

Do ciągłego rozliczenia potrzebne są dane użytkowników i powierzchni, numery urządzeń i liczników, wartości na dzień rozliczeniowy, współczynniki oceny, klucz podziału oraz wartości z poprzedniego roku. Obowiązek przekazania wynika przede wszystkim z umowy; dlatego należy go uregulować już przy zawieraniu umowy.

Nie wyłącznie z powodu zmiany usługodawcy. Ustalony klucz podziału można zmienić tylko w przypadkach określonych w § 6 Abs. 4 HeizkostenV, np. po działaniach budowlanych zmniejszających zużycie energii grzewczej, i tylko od początku okresu rozliczeniowego.

Bieżące koszty najmu urządzeń, odczytu i rozliczenia nadal można przenosić na użytkowników (§ 7 Abs. 2 HeizkostenV). Jeśli natomiast wspólnota kupuje nowe urządzenia, koszty zakupu nie są kosztami eksploatacyjnymi i finansuje się je z funduszu remontowego (Instandhaltungsrücklage) lub w drodze specjalnej dopłaty (Sonderumlage).

To zależy od budynku. W budynkach nieremontowanych najwięcej ciepła ucieka zwykle przez ściany zewnętrzne, okna i dach. Które działanie opłaca się najbardziej, pokazuje indywidualny plan renowacji (Sanierungsfahrplan) przygotowany w ramach doradztwa energetycznego.

Co do zasady najpierw przegrody zewnętrzne budynku, potem ogrzewanie. Gdy budynek jest ocieplony, spada zapotrzebowanie na ciepło, a nową instalację grzewczą można zaprojektować na mniejszą moc. Pompa ciepła pracuje ponadto wydajniej, gdy dzięki dobrej izolacji wystarczają niskie temperatury zasilania.

Tak, kilka obowiązków doposażenia: najwyższy strop należy ocieplić, jeśli nie spełnia minimalnej ochrony cieplnej (§ 47 GEG), nieizolowane, dostępne przewody grzewcze i ciepłej wody w nieogrzewanych pomieszczeniach trzeba zaizolować (§ 71 GEG), a wielu kotłów olejowych i gazowych o stałej temperaturze nie wolno eksploatować po 30 latach (§ 72 GEG). Kto wymienia elementy zewnętrzne budynku, musi zachować wartości minimalne zgodnie z § 48 GEG.

Na pojedyncze działania dotyczące przegród zewnętrznych i techniki instalacyjnej dostępne są dotacje z BAFA (Federalnego Urzędu ds. Gospodarki i Kontroli Eksportu), na wymianę ogrzewania – dotacje z KfW (niemieckiego państwowego banku rozwoju), a do tego preferencyjne kredyty na kompleksowe renowacje. Dofinansowanie obejmuje również doradztwo energetyczne. Wnioski trzeba z reguły złożyć przed rozpoczęciem prac; warunki dość często się zmieniają.

Działania energetyczne dotyczące nieruchomości wspólnej są zmianami budowlanymi, o których zebranie wspólnoty może zdecydować zwykłą większością głosów (§ 20 Abs. 1 ustawy o własności lokali – Wohnungseigentumsgesetz, WEG). Kto ponosi koszty, reguluje § 21 WEG: płacą wszyscy właściciele, jeśli uchwałę podjęto większością ponad dwóch trzecich oddanych głosów i połowy udziałów we współwłasności lub jeśli koszty zwrócą się w odpowiednim czasie.

Modernizacja energetyczna uprawnia do podwyższenia czynszu o 8 procent kosztów rocznie, z limitem 3 euro za metr kwadratowy w ciągu sześciu lat, a przy czynszach poniżej 7 euro za metr kwadratowy – 2 euro (§ 559 BGB). W przypadku dofinansowanej wymiany ogrzewania alternatywnie stosuje się § 559e BGB. O modernizacji trzeba poinformować najpóźniej trzy miesiące wcześniej (§ 555c BGB).

Wyłącznie do rozliczenia, przekazywania informacji wymaganych przez prawo, takich jak miesięczna informacja o zużyciu, oraz do obsługi urządzeń. HeizkostenV wyraźnie ogranicza wykorzystanie danych do tych celów (§ 6b HeizkostenV).

Urządzenia rejestrują skumulowane wartości zużycia, a nie dane o ruchu czy obecności. Na potrzeby rozliczenia i miesięcznej informacji wartości są przetwarzane w formie zbiorczej.